Prolog

Nie ważne ile zrobisz dobrego, ludzie i tak będą wytykać Ci błędy.

Wychodzę z szatni, przed sobą widzę dziesięciu facetów z pasją, z poświęceniem, z miłością do tego klubu. Facetów, którzy dla zwycięstwa zrobią wszystko, facetów, którzy może się nie lubią, może jeden jest lepszy od drugiego ale w szatni jesteśmy jednym organizmem bez podziału na lepszych i gorszych ludzi. Sędzia dał znak, że przerwa się skończyła. Blask reflektorów i fleszy stresuje. Na tablicy wyników przy naszym herbie widać "0", a przy herbie Malagi "1". Trybuny Camp Nou skandują "Barca!". Na strefie VIP zobaczyłem Samirę w mojej koszulce, uśmiechnąłem się do niej, a ona mi pomachała. Nagle gwizdek- zaczynamy drugą połowę!

***

Po rozpoczęciu Leo podał mi piłkę, w mojej głowie 1000 myśli. Nagle gdy się "obudziłem" rywal pędził z piłką w stronę naszej bramki... Zaraz, chwila- przecież przed chwilą miałem ją pod stopą- pomyślałem.Obrońcy wybili piłkę na aut.  Podszedł do mnie Carles i klepiąc mnie w twarz powiedział: "Maicon, obudź się!". Po przejęciu piłki przez naszych obrońców znowu znalazłem futbolówkę pod nogą. Zagrałem daleką piłkę do Alexisa. Nawet nie widziałem akcji do końca ale po niej zobaczyłem naszą "9" z szerokim uśmiechem na twarzy. Cesc klepnął mnie po ramieniu.

- Dobra robota.- powiedział

Lekko się uśmiechnąłem, nie miałem powodów do cieszenia się skoro w tym meczuu byłem bezproduktywny. Spojrzałem na trybuny ponownie, a Samira pokazała serduszko w moją stronę. Była 80.minuta, postanowiliśmy "usiąść" na rywalu. Cały czas rozgrywaliśmy piłkę.. Nagle ja i Neymar wyszliśmy na dwóch obrońców rywali. Ominąłem jednego i już miałem zagrać Ney'owi lecz zauważyłem, że obrońca by przejął piłkę. Postanowiłem strzelić ,bramkarz obronił. Brazylijczyk naskoczył na mnie z pretensjami w czasie gdy rywal przeprowadzał kontratak.

- Dobra, skończ już! - zgasiłem naszą "11"

Rywale strzelili na 1-2, popatrzyłem na zegar: 90.minuta. Chcieliśmy wznowić grę lecz sędzia gwizdnął 3 razy. Koniec! Próbowałem wytłumaczyć Neymarowi jak to wyglądało z mojej perspektywy lecz on tylko chamsko skomentował: "zamknij mordę!". Jaka gwiazdeczka- pomyślałem. Samira zeszła na murawę.

- Nie martw się kochanie.- rzekła.

- Poczekaj na mnie na parkingu.- powiedziałem 

Pocałowaliśmy się. W szatni nikt nie powiedział, że to przeze mnie. tylko Neymar miał problem. Ech...strasznie denerwował mnie więc żeby do niczego nie doszło szybko wyszedłem z szatni. Samira czekała na mnie w aucie, wsiadłem i pojechaliśmy do domu.

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------  

Mój kolejny blog. Nw czy będzie wam się podobał ale będę pisał. Ten wpis dedykuję pewnej osobie , która ostatnio bardzo mi pomaga :) Dziękuje Ci <3 Wkrótce pojawią się bohaterowie. Maicon :D